top of page

Μιχάλης Πελεκανάκης {Καΐκας} | 1958 – 2015



Είναι πολλές οι φορές που δεν ξέρεις πως πρέπει να εκφραστείς για κάποιο άτομο διότι νιώθεις ότι το γνωρίζεις πολύ καλά ακόμη και αν δεν ξέρεις τίποτα για αυτό. Ο Μιχάλης Πελεκανάκης είναι ένα τέτοιο άτομο. Ο ξαφνικός χαμός του γέμισε με θλίψη όσους τoν γνώριζαν και άφησε σχεδόν κλειστή την πόρτα μιας ανεξίτηλης εποχής γεμάτη με την παραδοσιακή κουλτούρα της Χρυσής. Το μικρό νησάκι απέναντι από την Ιεράπετρα, στο Λασίθι. Είμασταν μικρά παιδιά ακόμα όταν για πρώτη φορά κατασκηνώσαμε στο Γαιδουρονήσι ! Οι ιστορίες και οι θρύλοι της εποχής το γέμιζαν με επικές παρέες γεμάτες με την μυρωδιά της ρακής, της αλμύρας και του καλού μεζέ. Από αυτές τις παρέες δεν έλειπε ποτέ ο "Καΐκας" ! Εγκατεστημένος μόνιμα για δεκαετίες στο "Νησί", πέρασε τα καλοκαίρια και τους χειμώνες του ελεύθερος αφήνοντας το αλάτι να σμιλέψει το σώμα του αρνούμενος παράλληλα κάθε επαφή με τον έξω κόσμο, προς λύπη της μάνας του Ειρήνης η οποία όποτε έβρισκε ευκαιρία του έβαζε με το πρώτο καΐκι προμήθειες ! Μέλος της αναπόσπαστης αγίας τριάδας του νησιού (Πονηρό, Καΐκας & Ξεμαλιάρης) ήταν από τα χαρακτηριστικά εκείνα γραφικά πρόσωπα που συναντούσε κανείς με το που έφτανε στην Χρυσή.  Στα πρώτα τραπεζάκια της θρυλικής ταβέρνας του "Καδή" και αργότερα στην κεντρική ταβέρνα, πάντα ξεκινούσε την μέρα του βυθισμένος σε σκέψεις, με ένα καραφάκι ρακή και το κλασσικό μικρό ραδιοφωνάκι του συντονισμένο πάντα στο δεύτερο πρόγραμμα της ΕΡΤ.  Περνούσε την ώρα του παρατηρώντας την θάλασσα και τον κόσμο που ερχόταν από τα καραβάκια της γραμμής ενώ όταν πέρναγε η ώρα αναχωρούσε. Τα βράδια δε, ξεπρόβαλλε σχεδόν σαν φάντασμα μέσα από τους κέδρους με τις παρέες να "συναγωνίζονται" για το ποια θα επιλέξει να αποσπερίσει !